DT_1388063612_9c3d21f7f5130b64152758418bf8ff0f

در این مرحله از درمان ،هدف ،حرکت دندانها و اصلاح روابط دندانهای دو فک با هم می باشد.در این مرحله نگینهایی بر روی دندانها چسبانده می شود که اصطلاحا براکت نام دارند و یک سیم از بین این براکتها گذرانده می شود که با کشهای ظریفی که به دور براکتها انداخته می شود (و می توانند رنگی باشند) در جای خود ثابت می شوند.این کشها هر جلسه تعویض می شوند ولی سیمها ممکن است هر جلسه عوض نشود و براکتها هم که تا پایان درمان باقی می مانند.این درمان برخلاف درمانهای متحرک، وابسته به همکاری بیمار نیست.البته مراقبتهای خاصی باید انجام شود از جمله اینکه در تمام طول درمان که حدود 15-20 ماه (گاهی تا 24 ماه) طول می کشد،نباید بیمار غذاهای با قوام سفت مثل ته دیگ ، بلال ، زیتون و …. استفاده کند.در غیر اینصورت براکت از دندان جدا می شود که مستلزم چسباندن براکت جدیدی می باشد که باعث طولانی شدن درمان و اسیب به دندان می شود. از نظر بهداشتی نیز نیاز به مراقبتهای خاص و کامل توسط بیمار می باشد تا از ایجاد پوسیدگی و تغییر رنگ دندانها جلوگیری شود.

امکان حرکت دندانها در هر سنی به شرط سلامت لثه و بافتهای نگهدارنده دندان وجود دارد گرچه با افزایش سن مختصری سرعت حرکت دندان کاهش می یابد.

گاهی به دلیل عدم همخوانی اندازه فک ودندانها ویا وجود مشکلهای فکی متوسط که امکان جفت شدن قابل قبول دندانها را میسر نمی کند (وقتی بیمار بعد بلوغ مراجعه کرده و امکان اصلاح روابط فکی نیست و تمایل به جراحی نیز وجود ندارد)،باید از دندانهای دائمی بیمار کشیده شود .

معمولا دو دندان اسیای کوچک بالا یا چهار دندان اسیای کوچک بالا و پایین کشیده می شوند . البته بسته به شرایط ممکن است دندانهای دیگر از جمله یک دندان ثنایا ( دندان جلو) پایین کشیده شود ؛ اما به عنوان یک قانون هرگز نباید دندانهای نیش کشیده شوند ( حتی اگر کاملا بیرون زده باشد باید دندان پشتی کشیده شود و دندان نیش به جای خود حرکت داده شود)

فواصل ایجاد شده در اثر کشیدن دندانها با حرکت سایر دندانها در پایان درمان به طور کامل بسته شده و بیمار هیچ مشکلی از نظر زیبایی ، جویدن ویا تکلم نخواهد داشت.

گاهی بعد از کشیدن دندانهای گفته شده و حرکت سایر دندانها ، فضا برای رویش دندانهای عقلی که در مسیر رویشی مناسبی باشند ،مهیا میشود ؛ بنابراین اگر تصمیم به درمان ارتودنسی دارید در کشیدن دندانهای عقل خود عجله نکنید مگر اینکه دکتر متخصص ارتودنسی تجویز کند.

ذکر این نکته نیز مهم است که باید بدانید که کشیدن دندان  عقل باعث مرتب شدن دندانهای جلو نشده و از فضای دندان عقل نمی توان برای منظم کردن دندانهای نیش و قدامی استفاده کرد.برای همین گاهی  علاوه بر کشیدن دندانهای عقل با مسیر رویشی نامناسب باید  دندانهای اسیای کوچک را نیز برای منظم کردن سایر دندانها کشید. بار دیگر متذکر می شوم که اگر قصد درمان ارتودنسی دارید حتما باید کشیدن هر دندانی با نسخه مکتوب متخصص ارتودنسی انجام دهید.

اهداف

در ارتودنسی 3 هدف عمده درمانی وجود دارد:

  1. تغییر موقعیت دندانها برای ردیف و هماهنگ شدن آنها با استخوان فک که در هر سنی قابل انجام میباشد
  2. درمان های فانکشنال یا ارتوپدیک: دندانپزشک به منظور تغییر موقعیت استخوانهای فکین برای رفع  ناهنجاری های فکی قبل از اتمام سن رشد با کمک پلاک های متحرک  قادر به اعمال نیرو به عضلات و متعاقبا به استخوان ها می باشد.
  3. درمانهایی که به منظور آماده سازی وضعیت دندانها برای جراحی های فک و صورت انجام میگردد که درافراد بالای 18 سال با ناهماهنگی های استخوان فکین انجام می شود و پس از جراحی درمان نهایی ارتودنسی دندان تا چند ماه بعد از جراحی ادامه می یابد.در واقع میتوان گفت بخشی از روند درمان ارتونسی می باشد.

ارتودنسی ثابت بهتر است یا متحرک؟

ارتودنسی ثابت بهتر است یا متحرک؟این باور در میان مردم هست که ارتودنسی ثابت از متحرک بهتر است و البته این موضوع تا حدی درست است. وسایل ثابت در منظم کردن دندان‌ها دقت بیشتری دارد. به همین دلیل، وقتی به بیمار درمان با وسیله متحرک (پلاک) تجویز می‌کنیم، بسیاری از بیماران یا والدین می‌پرسند: «پلاک چه فایده‌ای دارد؟» در اینجا تلاش می‌کنم به برخی کابردها، محاسن و معایب پلاک‌ها اشاره کنم…

خوبی ارتودنسی متحرک این است که بیمار می‌تواند پلاک را در صورت بروز مشکل خارج نماید. دیگر اینکه برداشتن پلاک امکان رعایت بهتر بهداشت را فراهم می‌کند. برعکس، در وسایل ثابت چنین امکانی وجود ندارد یعنی بیمار قادر به خارج کردن آنها نبوده و تمیز کردن آنها و دندان‌ها دشوارتر است. امکان برداشتن پلاک می‌تواند در عین حال یک عیب باشد. خارج کردن پلاک توسط بیماران کودک و نوجوان یا آنها که انگیزه کم و همکاری ضعیف دارند به راحتی امکان‌پذیر است. اگر بیمار پلاک را بدون هماهنگی با پزشک و خارج از برنامه از دهان خارج نماید اثر آن به شدت کاهش می‌یابد.

نکته دیگر در مورد وسایل ثابت این است که این وسایل معمولا روی دندان‌های دایمی ‌قرار می‌گیرند و کمتر روی دندان‌های شیری به کار می‌روند. در نتیجه برای سنین پایین‌تر اغلب ناگزیر به استفاده از پلاک خواهیم بود. همچنین، با توجه به اینکه پلاک‌ها با سایر بافت‌های دهان به غیر از دندان‌ها در تماس هستند، احتمال ایجاد تغییر در دیگر بافت‌ها (مثلا استخوان) بیشتر می‌تواند باشد ولی وسایل ثابت تنها با دندان‌ها تماس دارند و بیشتر انتظار جابه‌جایی دندان‌ها را داریم.

پلاک‌ها در این موارد کاربرد بیشتری دارند:

  1. زمانی که بهداشت بیمار ضعیف اما همکاری خوب است.
  2. زمانی که تغییر و تاثیر روی استخوان‌های فک مهم‌تر و مقدم بر تغییرات دندانی باشد.
  3. زمانی که درمان ارتودنسی باید در حضور دندان‌های شیری آغاز شود.

درمان های ثابت اغلب در دوره دندانهای دائمی به کار می رود و ممکن است بسته به شدت ناهماهنگی و عدم فضای کافی جهت آراستن دندان ها در مواردی نیاز به کشیدن تعدادی از دندان های دائمی یا جراحی فک باشد. طول متوسط دوره درمان های ارتودنسی ثابت دو سال میباشد و معمولا بیمار به طور ماهیانه و یا هفته ای، معاینه و درمان می گردد که این بستگی به نظر دندانپزشک دارد. در درمان های ثابت دندانپزشک بنا به طرح درمان از وسایلی با نام براکت و سیم استفاده می نماید. در مواردی، برای ملاحظات زیبایی و شغلی بیمار میتواند در مدت درمان ارتودنسی ثابت، از براکت های شفاف و یا سرامیکی سفید (غیر فلزی یا همرنگ) استفاده نماید که البته باز هم تا حدودی قابل رویت می باشد .

بعد از اتمام دوره درمان، از روش های سفید کردن دندان برای برطرف شدن زردی دندان ها استفاده می شود.

 اگر دندان‌های خود را ارتودنسی کرده و یا از بریج بر روی دندان‌های پایینی خود استفاده می‌کنید، دندان‌پزشک ممکن است برای محافظت از دندان‌های شما استفاده از محافظ دهان را تجویز کند. نایت گارد از جمله روش‌های درمانی رایج برای رسیدگی به انواع مختلفی از اختلالات مربوط به دندان می‌باشد. محافظ‌های دندانی یا به‌ صورت سفارشی ساخته شده و یا به صورت آماده تهیه می‌شوند.

از سری مطالب پزشکی عمومی و غیر تخصصی سایت (اطلاعات  عمومی و غیر تخصصی پزشکی برای افزایش دانش سلامت و اطلاعات عمومی پزشکی بازدیدکنندگان)

moshavere